آنزمان كه مرکانتلیستها/سوداگرانِ مُصر بر خودكفايي درسدههای هفدهم و هجدهم میلادی با استحكام پايه هاي اقتصاد سرمايه داري و غلبه انديشه هاي اقتصاددانان کلاسیک، همچون "ديويد ریکاردو" و نظریههای تجارت ج

از جنبه تاريخي، "  خصوصي     سازي  " بعنوان سلسله اقداماتي در راستاي گسترش و "متعارف سازي" سرمايه داري در ايران ارزيابي ميشود.به عبارت ديگر، ماهيت خصوصي سازي كم كردن وظايف و داراييهاي دولت و انتقال آن به بخش خصوصي به منظور اصلاح خصلت يافتگي سرمايه داري دولتي در ايران و كارا نمودن موسسات و بنگاه هاي اقتصادي است.